ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ;......

"Που βαδίζουμε;'' είναι το όνομα από το νέο πρότζεκτ με το οποίο τα 'παιδιά μας' ,ο Χάρης, η Πάολα και η Μαρία ,επιστρέφουν στο Δουργούτι. Ηταν 4 χρόνια πριν ,οταν  μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της Πολιτιστικής Ομάδας του σχολείου δημιούργησαν την φωτογραφική έκθεση στα πλαίσια ενός τοπικου φεστιβάλ. (η εκθεση αυτή τους εξασφάλισε -μαζί με τον Στράτο και τον  Κωνσταντίνο  -το ταξίδι στη Νάπολι και την συμμετοχή στο διεθνές φεστιβάλ ALTO FEST)

Τα χρόνια που μεσολαβησαν μάζεψαν πολλές εμπειρίες και τώρα σαν ομάδα 'Eyes of Art' επιστρέφουν με ενα πρωτόπτυπο και εντυπωσιακό εργο στην ιστορική προσφυγική γειτονιά.

Σε συνεργασία με την ομάδα Urbandig project και εργαλείο το 'Καφενείο του κόσμου' (WORLD CAFE') ερχονται να αξιοποιήσουν τις όμορφες ιστορίες των κατοίκων του Δουργουτίου. 

Έτσι εστησαν 10 πινακιδες στις οδους Φανοσθένους ,Αυτοκράτορος Νικολάου και Θυμοχάρους που περιέχουν 'κρυμμένες' ιστορίες των παλιών κατοίκων της γειτονιάς. Οι ιστορίες αποκαλύπτονται χρησιμοποιώντας το κινητό και σκανάροντας τους κωδικούς QR που αναγράφονται σε κάθε πινακίδα.Με αφορμή αυτές τις ιστορίες συλλογικότητας και επίλυσης των τότε προβλημάτων ,συστήνονται στους κατοίκους και τους επισκέπτες 

σύνχρονες μεθοδολογίες διαλόγου....

"Ο δρόμος, λοιπόν, μετατρέπεται από απλό δρόμο διέλευσης σε ένα δρόμο γεμάτο ανοιχτές «πύλες» προς ένα κόσμο πληροφοριών με κοινό σκοπό την ενίσχυση του αισθήματος ομαδικότητας".  

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ : /https://pouvadizoume.gr/

Τα παιδιά μας συνεχίζουν ....

H Μαρία ,η Πάολα και ο Χάρις ήταν από τα μέλη της πολιτιστικής ομάδας που ανέπτυξαν πλούσια δράση -σαν φωτογράφοι και όχι μόνο- όσο ήταν μαθητές . με αποκορύφωμα την συμμετοχή τους στην αντιπροσωπεία μας που προσκλήθηκε στη Νάπολι στο διεθνές  φεστιβάλ ALTOFEST. Αλλά και τώρα σαν φοιτητές συνεχίζουν της δράσεις τους , συχνά και στη γειτονιά μας στο Νέο Κόσμο. Το περασμένο Σάββατο  ήταν παρουσιαστές σε  μιά δράση στο Δουργούτι .Η δράση ,που οργανώθηκε απο την ομάδα "όχι παίζουμε",  αφορούσε   στη τεχνική διαλόγου "world cafe" ,χρήσιμη για πολλές ομαδικές συζητήσεις στις ζωές μας, και  περιελάμβανε ξενάγηση, παράσταση και συζήτηση.

 
 Στην περιήγηση ο Χάρις και τα κορίτσια , σε διάφορες γωνιές, πάρκα και στοές γύρω απο την οδό Φανοσθένους, αναφέρθησαν σε παλιές ιστορίες των κατοίκων της γειτονιάς και πώς πήραν τότε αποφάσεις για τη ζωή τους  . Κάθε ιστορία ήταν αφορμή συζήτησης για την τεχνική world-cafe.

Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε  στην πλατεία Δουργουτίου οπου ο συντονιστής της ομάδας ο κ.Σαχίνης  με μια θεατρική παρουσίαση  έδωσε το  έναυσμα στους συμμετέχοντες να εφαρμόσουν οι ίδιοι τη μέθοδο του world-cafe . ( H παρουσίαση του κ.Σαχίνη αφορούσε στο  "χαλασμένο ρολόι" που αναφέρετε στο "Κιβώτιο" του Αρη Αλεξάνδρου. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να συζητήσουν σε ομάδες και να αποφασίσουν την προτασή τους  για τη διαμόρφωση της πλατείας)

Φωτό: Oλυμπιάννα Μηλιάκη 

Το "βουνό" και ο πεζόδρομος..

Ο Λόφος Λαμπράκη(*), το "βουνό" όπως το λέμε εμείς, με τα δενδράκια του και τα παγκάκια , είναι το μέρος που συνηθίζουν να συχνάζουν πολλοί ηλικιωμένοι της γειτονιάς.
Η κυρία Ελένη μαζί με τις φίλες της , σχεδόν καθημερινά "τα λένε" στο παγκάκι τους, όπου τις συναντήσαμε

Προσφέρθηκαν να μας μιλήσουν για τις παλιές εποχές , τότε που το "βουνό" λεγόταν Πυριτιδαποθήκη και υπήρχαν οι στρατιωτικές φυλακές, κατόπιν φυλακές ανηλίκων Θυμήθηκαν τις μπάλες από κάλτσες που είχαν και έπαιζαν οι νεαροί μέσα και που όταν καμιά φορά τους έπεφταν από έξω , τα παιδιά της γειτονιάς έτρεχαν να τις μαζέψουν...

Συζητώντας μαζί τους μας είπαν για την Πυθέου ,το πεζόδρομο έξω απο το σχολείο μας, που τον θυμόταν χωματόδρομο με πολλά χωράφια δεξιά και αριστερά. Μαζί βέβαια με μερικά από τα παλιότερα κτήρια του δρόμου ,όπως αυτό που υπάρχει απο το 1931 και στεγάζει την ταβέρνα «Το Τρίκυκλο " ।"Ο χωματόδρομος στρώθηκε μόλις το 1993 " μας είπαν..

Ο οδός Πυθέου πήρε το όνομα της από τον Πυθέα τον Εξερευνητή , γεωγράφο και αστρονόμο του 4ου αι। π।Χ। από την Μασσαλία।Ο Πυθέας παρέπλευσε τις ακτές της Ευρώπης και εξερεύνησε τη Βρετανία , την βόρεια θάλασσα και την Βαλτική। Μελέτησε τις παλίρροιες σε σχέση με τις φάσεις της σελήνης και έγραψε τa έργα του "Περί του Ωκεανού" και "Γης περίοδος" . Εκτός από το περίφημο ταξίδι του η μαθηματική του ανακάλυψη με την οποία έγινε γνωστός ήταν εκείνη της μέτρησης του γεωγραφικού πλάτους ενός τόπου.

Ομως η οδός Πυθέου λεγόταν παλαιότερα Χερσικράτους , ο οποίος ήταν ένας από τους Ηρακλείδες, τους απόγονους δηλαδή του Ηρακλή. Ισως αυτό να εχει σχέση με το ιερό του Ηρακλή που υπήρχε στο αρχαίο Κυνόσαργες....

Πηγές:
/www.telemath.gr

"Οδωνυμικά "Μάρω Βουγιούκα-Βασίλης Μεγαρίδης

Μάνεση Ευγενία
Κοτροκόης Γιάννης
Νέλλος Γιώργος

(*) σαν σήμερα πριν 40 χρόνια δολοφονήθηκε ο αγωνιστής της ειρήνης και της δημοκρατίας Γρηγόρης Λαμπράκης .Περισσότερα στο http://www.sansimera.gr/biographies/164

Μια παλιά φωτογραφία....

η σπάνια αυτή φωτογραφία δίνει μια εικόνα της γειτονιάς πριν περίπου 50 χρόνια. Συγκεκριμένα πρόκειται για την οδό Λασσάνη . Μας την πρότεινε ο παλιός " συμμαθητής" , κ. Κ.Κορωναίος . (απόφοιτος του ΣΤ Γυμνάσιου, που μετά έγινε το 6ο Λύκειο μας) Περισσότερα στο
http://ekto1972.blogspot.com/2010/03/o-1958-59.html

Τα παλιά σινεμά: Η Γαρδένια

Τις «χρυσές» για τον κινηματογράφο στην Αθήνα ,δεκαετίες του ’50 ,του ’60 αλλά και του '70, και στην συνοικία μας, τον Νέο Κόσμο, τα σινεμά αφθονούσαν.
(ΑΛΙΝΤΑ,ΣΙΝΕ ΕΠΤΑ, ΕΥΡΩΠΗ,ΝΑΣΙΟΝΑΛ, ΘΑΛΕΙΑ,ΡΙΡΙΚΑ, ΟΡΦΕΥΣ, ΜΕΡΒΕΙΓ,ΟΑΣΙΣ,ΑΝΝΑ κ.α.)













........τότε.................................................... τώρα...
Ένα από αυτά ήταν και η ΓΑΡΔΕΝΙΑ επί της Βουλιαγμένης λίγο πιο πάνω από το Ναό του Αγίου Ιωάννη, που δημιούργησε ο κύριος Γεώργιος Μακρής. Σήμερα στο μέρος αυτό, που είναι γνωστό σαν στάση Γαρδένια, υπάρχει ένα σούπερ μάρκετ ο Μαρινόπουλος.

ο κ.Μακρής

Το 1949 χτίστηκε η είσοδος και στη συνέχεια δημιουργήθηκε στοά με 6 μαγαζιά(τσιγάρα-ψιλικά-ηλεκτρικά είδη (ΖΑΝΟΣ) -κουρείς- εργολαβικό γραφείο) Ήταν θερινό cinema μέχρι το 1960 ενώ μετά , που στεγάστηκε με σιδηρά κατασκευή, λειτούργησε μέχρι και το 1990 που έκλεισε. Μέχρι το 1975 λειτούργησε και ως χειμερινός και ως καλοκαιρινός. Στη χρυσή εποχή του κινηματογράφου Γαρδένια εργάζονταν ως χειριστές μηχανής την ημέρα 3 μηχανικοί (!), 3 ταξιθέτριες, στο bar 10 άτομα(!!!) , 1 ταμίας και 1 θυρωρός.

Όπως μας είπε ο γιος του κυρίου Γιώργου, ο κ. Δημήτρης Μακρής (σημερινός ιδιοκτήτης του σούπερ μάρκετ Μαρινόπουλος) <<Το cinema κυριάρχησε για πολλές δεκαετίες μέχρι την εμφάνιση της τηλεόρασης, καθώς ήταν η μοναδική διασκέδαση λόγω και του φτηνού εισιτηρίου του. Τότε παίζονταν παραστάσεις από τις 11 το πρωί τις Κυριακές είτε μεγάλες παραγωγές του Χόλυγουντ αλλά και ο ελληνικός κινηματογράφος.>>
<< Όλες οι ταινίες στο πανί της Γαρδένιας>> όπως είπε χαρακτηριστικά ο κύριος Δημήτρης που συμπλήρωσε ότι η Γαρδένια ήταν ο μεγαλύτερος κινηματογράφος επί της Βουλιαγμένης με 1200 καθίσματα.

( το 1952)
Η Γαρδένια εκτός από κινηματογράφος, λειτούργησε και ως θέατρο και καραγκιόζης αλλά και ως χώρος συναυλιών(έχουν περάσει πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες της εποχής π.χ. Πασχάλης, Διονύσιος Τσιτσάνης, Βοσκόπουλος, Καίτη Γκραίη.)
(το 1962)
Στα 55 χρόνια λειτουργίας του αντιμετώπισε 2 κρίσεις. Η πρώτη με την εμφάνιση της τηλεόρασης (1970) και η δεύτερη με την εμφάνιση του video.Το τέλος ήρθε το 1990 όταν ο ιδιοκτήτης αποφάσισε να τον κλείσει, όταν η αγορά του cinema άλλαξε μορφή με τα γνωστά village (δηλαδή πολλές μικρές αίθουσες).

(το 1979)

Πηγές: http://cinemahellas.blogspot.com

Φωτο απο την οικογένεια Μακρή

Κωνσταντίνα Λιγνού

Το "μπλόκο" στο Δουργούτι

Ξημερώματα της ενάτης Αυγούστου 1944 οι Γερμανοί μαζί με -τους συνεργάτες τους ταγματασφαλίτες, κύκλωσαν τις περιοχές Δουργούτι, Κατσιπόδι, και Φάρος. Διέταξαν όλους τους άντρες 16-60 ετών να συγκεντρωθούν στη Λ.Συγγρού,λίγο πιο πάνω απο το Αγ.Σώστη όπως και έξω από την Αρμένικη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου αλλά και τη πλατεία του Φάρου. Συγκεντρώθηκαν συνολικά 1200 άντρες και μετά ανέλαβαν ”δράση” οι δοσίλογοι . Όσους υποδείκνυαν τους βασάνιζαν οι Γερμανοί χωρίς ομως να καταφέρουν να αποσπάσουν από αυτούς πληροφορίες για τους υπόλοιπους αντιστασιακούς.. Ύστερα με διαταγή του ανθυπασπιστή Γ. Ζαχαρόπουλου τους τουφέκιζαν.
(για την δράση των δοσιλογων συγκλονιστικη είναι η μαρτυρία του Τάσου Παναγιωτόπουλου που ηταν ηγετικό στέλεχος της Ιερής Ταξιαρχίας, και συνελήφθη στο μπλόκο του Δουργουτίου. Στην μαρτυρία του ,που περιλαμβάνεται στο 14ο επεισόδιο της σειράς της ΕΡΤ «ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ» ,ο αγωνιστής,
,κατηγοριοποιεί τους καταδότες σε «τσουβαλάδες» -όσοι ήταν κουκουλωμένοι με ένα σακί μέχρι τη μέση- και “μασκοφόρους”-όσοι φορούσαν μάσκα).

Επί τόπου συνολικά εκτελέστηκαν 120 άντρες, άλλοι στάλθηκαν στο Χαϊδάρι και 600 στη Γερμανία. Ακολούθησε λεηλασία και κάψιμο της περιοχής, ιδιαίτερα στα “Αρμένικα”.(Αργότερα οι ζημιές αποκαταστάθηκαν με τα 5 δισεκατομμύρια από τις δωρεές των πολιτών). Κάθε χρόνο γίνονται εκδηλώσεις μνήμης μπροστά από το μνημείο που έχει στηθεί στο Δουργούτι προς τιμήν όσων σκοτώθηκαν, με παρουσία απο αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, συγγενείς των θυμάτων αλλά και απλών πολιτών.

Πηγές: “ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΊΣΤΑΣΗΣ 1940-45” εκδόσεις “αυλός” 1979
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ Της ΕΡΤ
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ της ΕΘΝΙΚΗς ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ

ΕΛΕΝΑ ΜΠΑΣΤΑ

Δουλεύοντας την ψάθα.....

Το πρώτο εργαστήριο βιεννέζικης ψάθας της οικογένειας Βενιζέλου ιδρύθηκε το 1850 στην οδό Πεντέλης και Μητροπόλεως από την κυρία Ελένη Βενιζέλου. Η κυρία Ελένη γνώρισε την τέχνη σε ένα ταξίδι που έκανε στην Αυστρία και αποφάσισε να φέρει σχέδια και υλικά στην Ελλάδα για να πειραματιστεί. Ο ξυλουργός άντρας της την βοήθησε να έρθει σε επαφή με καταστήματα που πουλούσαν και έφτιαχναν έπιπλα.

Μετά τον θάνατο της κυρίας Ελένης, την παράδοση ανέλαβε να συνεχίσει ο γιός της κυρίας Ελένης, Σπυρίδωνας. Ο κύριος Σπυρίδωνας όταν σταμάτησε λόγω της γερμανικής κατοχής η εισαγωγή του φυτού από του οποίου τον φλοιό έφτιαχνε την ψάθα, για να μην χαθεί η τέχνη, χρησιμοποίησε τα χοντρά κορδόνια σε ψαρόκολλα για να έχουν σκληρύνει το πρωί .

Μετά τον Σπυρίδωνα ανέλαβε η κόρη του και ο άντρας της Απόστολος οι οποίοι μέχρι και σήμερα συνεχίζουν να ασχολούνται με την επισκευή, την κατασκευή και την συντήρηση παλιών επίπλων.

Εδώ και μερικά χρόνια στην παράδοση συμμετέχει και η κόρη τους, κυρία Ζωή. Η κυρία Ζωή δεν ασχολείται με αυτό που σπούδασε(γαλλική φιλολογία)’επέλεξε να γίνει ψαθοπλέκτρια γιατί όπως πιστεύει η τέχνη αυτή είναι οικογενειακή «υπόθεση» και αν δεν είχε αποφασίσει να κάτσει στην καρέκλα της «μαθήτριας» όταν είχε έρθει η ώρα το εργαστήρι της οικογένειας Βενιζέλου δεν θα υπήρχε πια. Πιστεύει ότι πηγαίνει κόντρα στο κύμα του «γρήγορου» , του εύκολου, του τυποποιημένου και του βιομηχανοποιημένου και προσπαθεί σεβόμενη την βαριά κληρονομιά των προπαππούδων της , να συνεχίζει την παράδοση με την πατροπαράδοτη τεχνική που κληρονόμησε από εκείνους.

Προσπαθώντας να μου εξηγήσει το αντικείμενο της εργασίας της παρομοίασε τις καρέκλες που υπάρχουν στο εργαστήριο και περιμένουν για την επισκευή τους, με τις κυρίες που καλλωπιστούν. Η κυρία Ζωή θεωρεί ότι κάθε κομμάτι που τελειώνει είναι μοναδικό για αυτήν και η ικανοποίηση που νιώθει αξίζει πολύ περισσότερο από τα χρήματα που παίρνει.

Το εργαστήριο άλλαξε πολλούς τόπους όμως βρήκε την θέση του σε ένα ημιυπόγειο στην οδό Πυθέου και Ζεύξιδος 22.Η εργασία γίνεται σε αυτό στο εργαστήριο χωρίς συγκεκριμένο ωράριο, καθώς η κυρία Ζωή και οι γονείς της θεωρούν τους εαυτούς τους μποέμ δηλαδή δουλεύουν μόνο όταν έχουν καλή διάθεση και καθαρό μυαλό. Το εργαστήρι τους δεν έχει καμία αξιοπρόσεχτη βιτρίνα, ούτε καμιά φανταχτερή πινακίδα, γιατί όπως λέει η κυρία Ζωή «διαφήμιση δεν χρειάστηκαν ποτέ, οι πελάτες έμειναν σταθεροί, γενιές που μεγάλωσαν με την δική τους ψάθα και πάνω απ’όλα είναι φίλοι»

Πηγές: Περιοδικά: Eγώ, Αθηνόραμα, SuperDeco, Σπίτι και ποιότητα ζωής, Αρχιτεκτονικής & διακόσμησης,

Εφημερίδες: η Ελευθεροτυπία,Τα νέα της Αργολίδας,Ο Δημότης της Ανατολικής Αττικής, Η βραδυνή της Κυριακής, Αδέσμευτος, Ακρόπολις, Τύπος της Κυριακής, Αργολίδα, Αναγνώστης Πελοποννήσου.

Χαρά Δρακάκη

Το Σχολείο των 50s

Το 1962

Το 2010

Οδός:Σωστράτους 5
Πριν από 60 χρόνια περίπου το κτήριο που βρίσκεται σε αυτή την οδό ήταν, το γνωστό σε όλους μας, 93ο και 95ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών. Μετά από μαρτυρίες παιδιών που φοίτησαν εκεί μάθαμε ότι, τα ίδια τα παιδία, όταν τους ρωτούσαν σε ποιό σχολείο πηγαίνουν, απαντούσαν <<Στου Ξυνού!...>>.
Πληροφορηθήκαμε, από τους ανθρώπους που είναι τώρα εκεί, για τους χώρους του σχολείου. Καθώς μπαίνεις από την κεντρική είσοδο (Σωστράτους 5) βλέπεις ένα, μικρό σχετικά, προαύλιο. Απένατι υπάρχουν 2 αίθουσες που έκαναν μάθημα η Γ' και η Δ' δημοτικού. Στα αριστερά σας,ήταν οι αίθουσες διδασκαλίας της Α' και Β' δημοτικού. Στον επάνω όροφο ήταν οι χώροι της Ε' και Στ' δημοτικού,αλλά στον επάνω όροφο υπήρχε και μία τρίτη αίθουσα,ήταν η αίθυσα τωνδασκάλων, η οποία αργότερα χρησιμοποιήθηκε για εκδηλώσεις του σχολείου. Δίπλα στις αίθουσες της Α'και Β' βρισκονταν οι τουαλέτες και οι βρύσες του σχολείου. Λίγα χρόνια αργότερα, η αίθουσα των δασκάλων μεταφέρθηκε στην αίθουσα που βλέπουμε ανεβαίνοντας τα σκαλιά, που βρίσκονται μπροστά μας, στα δεξιά. Τη σήμερον ημέρα το κτήριο αυτό έχει δύο χρήσεις:α) ο κατά όροφος χρησιμοποιείται σαν Κέντρο Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων και β) ο πάνω όροφος είναι σαν Πολιτιστικό Κέντρο.


Φωτογραφία και Άρθρο: Νέλλος Γιώργος

Αυλές μιας άλλης εποχής

Μια ακόμη μικρή αυλή που έχει διασωθεί απο το παρελθόν της γειτονιάς .Στην Πυθέου οι γείτονες μας επέτρεψαν να μπουμε και να φωτογραφήσουμε.Μας είπαν ότι η κουζίνα(φωτό πάνω) και η τουαλέτα(φωτό κάτω) βρίσκονταν έξω από το υπόλοιπο σπίτι.Τώρα και τα δύο δωμάτια χρησιμοποιούνται σαν αποθήκες.Οι λειτουργίες της κουζίνας μεταφέρθηκαν στο εσωτερικό του σπιτιού όταν χτίστηκε ο δεύτερος όροφος.

Οι γείτονες μας εξήγησαν για τις λειτουργίες της αυλής και μας συμπλήρωσαν ότι πολλά σπίτια εκτός από την κύρια,μπροστινή αυλή είχαν και μια πίσω αυλή.Σε αρκετές μάλιστα περιπτώσεις,στην αυλή υπήρχε και κάποιο πηγάδι από το οποίο οι κάτοικοι έπαιρναν νερό μιας και δεν υπήρχε το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ.




Χαρά Δρακάκη

απο την εποχή της "ποδιάς"..

...και των χωριστών γυμνασίων θηλέων. Η μαθητικη ποδιά καταργήθηκε επισήμως τον Φεβρουάριο του 1982.
Οι φωτογραφίες είναι απο την μητέρα της μαθήτριας
Βαλλιώτη Δήμητρα

Aναμνήσεις από τη γειτονιά του ΄60

Η «Eλξη» είναι το «βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μας» .Εδώ και αρκετά χρόνια , περίπου 15, βρίσκεται απέναντι ακριβώς από την πόρτα του σχολείου επί της Ζεύξιδος.

Είχαμε λοιπόν το θάρρος να καθήσουμε λίγη ώρα παραπάνω και η κα Κατερίνα και ο κος Νίκος να μας μιλήσουν για τις παιδικές αναμνήσεις τους από την «παλιά γειτονιά»,την δεκαετία του ΄60.

Από την συζήτηση λοιπόν αυτή και οργανώνοντας κάπως τις σημειώσεις μας γράψαμε την παρακάτω «συνέντευξη»…..

Mε τί ασχολούνταν οι γυναίκες;

Οι γυναίκες εκείνη την εποχή ασχολούνταν κυρίως με τα οικιακά.Σχεδόν καμία γυναίκα δεν δούλευε με εξαίρεση εκείνες που ήταν καθηγήτριες.Έβγαιναν από το σπίτι για να ψωνίσουν τα απαραίτητα για το σπίτι να ή να κάτσουν με τις φίλες -πολλές φορές πλέκοντας- τους όσο οι σύζυγοι και τα παιδιά τους ήταν στο σχολείο.

Πώς ήταν τα σπίτια;

Τα σπίτια ήταν μονοκατοικίες ή και δυόροφα και τις περισσότερες φορές αυλή στο μπροστινό ή και στο πίσω μέρος.Οι πόρτες δεν κλείδωναν ποτέ μέχρι και το '80 και οι κάτοικοι κοιμόντουσαν συχνά στις αυλές τα καλοκαίρια χωρίς φόβο για κλέφτες.Τα περισσότερα σπίτια είχαν μεταλλική είσοδο και στα πεζοδρόμια έξω από αυτά υπήρχαν πάντα δέντρα (συνήθως ακακίες) τα οποία όταν άρχιζαν να χτίζονται πολυκατοικίες (μετά το '85-'90) ξηλώθηκαν με σκοπό την εξοικονόμιση χώρου.Σε κανένα σπίτι δεν υπήρχε τηλέφωνο και λάμπες όπως τις ξέρουμε σήμερα.Ακόμα υπήρχαν και "συγκροτήματα" σπιτιών στα οποία ζούσαν μέχρι και τέσσερις οικογένειες με μια κοινή τουαλέτα και μια κοινή αυλή.

Ποιά επαγγέλματα υπήρχαν που τώρα δεν υπάρχουν;

Στην θέση των σημερινών παντοπωλείων υπήρχαν τότε τα λεγόμενα εδώδιμα αποικιακά .Τα εδώδιμα αποικιακά είχαν τα τρόφιμα όπως μακαρόνια, ρύζι κτλ χύμα ,σε πάγκους.

Υπήρχαν επίσης τα μανάβικα τα οποία πουλούσαν φρούτα και λαχανικά με το κιλό πάνω σε πάγκους και αυτά.

Οί τσαγκάρηδες υπήρχαν σε αφθονία τότε και δεν έκαναν μόνο επισκευές όπως σήμερα αλλά και κατασκευές. Οι άνθρωποι πήγαιναν στον τσαγκάρη, έβαζαν το πόδι τους σε ένα καλούπι το οποίο ο τσαγκάρης προσάρμοζε ανάλογα και μετά εξηγούσαν πως ήθελαν το σχέδιο το χρώμα κτλ.

Στους ράφτες και τις μοδίστρες πήγαιναν οι άνθρωποι για να φτιάξουν τα κοστούμια τους καθώς δεν υπήρχαν μαγαζιά που να πωλούν.

Συνεργεία αυτοκινήτων και μαγαζιά με ανταλλακτικά υπήρχαν -από τότε- πάρα πολλά στην περιοχή από Καλλιρρόης μέχρι Άγιο Ιωάννη με όρια Βουλιαγμένης και Φραντζή.

Τα επιπλοποιεία και τα ξυλουργεία επισκεύαζαν παλαιά έπιπλα αλλά κατασκεύαζαν και καινούργια. Στην περιοχή του Νέου Κόσμου με όρια Βουλιαγμένης, Αγκύλης και Βρεσθένης υπήρχαν τουλάχιστον 15.

Στα μικρότερης κατηγορίας μαγαζιά εντάσσονται τα λεγόμενα καρβουνιάρικα τα οποία πουλούσαν κάρβουνο για τα τζάκια και τις σόμπες αλλά και κρασί. Πολλές φορές εκείνοι οι οποίοι τα πουλούσαν δεν είχαν καταστήματα. Αντίθετα τα πουλούσαν απευθείας από τις αποθήκες των σπιτιών τους ή των ταβερνών.

Στην ίδια κατηγορία βρίσκονται τα παγοπωλεία τα οποία πουλούσαν πάγο σε κολώνες και ήταν ιδιαίτερα χρήσιμα μιας και την εποχή εκείνη στα σπίτια δεν υπήρχαν ψυγεία ή καταψύκτες.

Εκτός από εκείνους οι οποίοι είχαν μαγαζιά, υπήρχαν και άλλα επαγγέλματα όπως οι ι γυρολόγοι. Ένας γυρολόγος ήταν ο γαλατάς ο οποίος έβγαινε κάθε βράδυ με ένα κάρο ή με ένα ποδήλατο και φώναζε και οι νοικοκυρές έβγαιναν και αγόραζαν το γάλα βάζοντάς το σε κανάτες ή κατσαρόλες. Οι γαλατάδες έρχονταν συνήθως από τα Δερβενοχώρια. Υπήρχαν επίσης και οι τυροπιτάδες…

Δρακάκη Χαρούλα

Ζήση Χριστίνα

Κέκελου Αθανασία

Αρβανίτη Εύη