 |
| O κ.Μενούνος στην πρόσφατη επισκεψή του στο σχολείο |
Ο φιλόλογος
Ιωάννης Μενούνος, Διδάκτωρ Φιλολογίας, διετέλεσε μαθητής επί 6ετίαν τού τότε
6τάξιου 6ου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών επί της οδού Φαλήρου με Γυμνασιάρχη τον
Κωνσταντίνο Στεργιόπουλο κατά τα έτη 1948 – 1954.
Του άρεσε
του Μενούνου να γράφει στίχους, ευκαιρία ήταν όταν πήγαιναν εκδρομές. Όθεν σε
κάποια εκδρομή έγραψε μεταξύ άλλων για τον κοντούλη φιλόλογό τους ονόματι
Παπαϊωάννου:
Πάνω στην έδρα κά8εται όρθιος
κουμπώνει το σακάκι
κι οι μαθητές τον βλέπουμε
σαν ένα ανθρωπάκι!
Έπαινος που
αποκτούσε ιδιαίτερη αξία επειδή τον άκουγε και ο παρών Γυμνασιάρχης
Από τους άλλους
καθηγητές θυμάμαι τον φυσικό
Παπαχριστόπουλο, που μας απειλούσε ενίοτε ότι θα μας
εκσφενδονίσει εις την στέγην του απέναντι γκαράζ, στέγη από
λαμαρίνες και τον ιστορικό Παλούκο
Αρκά, που αναμείγνυε τις προσωπικές του
αναμνήσεις με την σχολική Ιστορία.
Θυμάμαι ακόμα τον Λάκωνα Κασιμάκο που τον είχαν βαφτίσει με το όνομα Νίκων (ο πολιούχος της Σπάρτης ,
γνωστός ως Νίκων
ο ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ) και που , ενώ στην τάξη του γινόταν συνήθως θόρυβος
μεγάλος, αυτός έλεγε, για να μας ηρεμήσει: Ψίθυρος, ψίθυρος!
Δεν πρέπει
να λησμονήσω την αυστηρότητα του
Ηπειρώτη Γυμνασιάρχη μας που μια μέρα, ενώ έμπαινα στην τάξη δεν ξέρω γιατί,
έβγαλα μια μεγάλη φωνή, αυτός την άκουσε μέρα, έξω όπου βρισκόταν, μπήκε μέσα,
έγινε αμέσως ηρεμία, και ρώτησε: Ποιος φώναξε;
Ομολόγησα το
…έγκλημα μου και με τιμώρησε αυθωρεί: Δύο μέρες αποβολή και να έρθεις με τον
κηδεμόνα σου! (Κι ας ήμουν ένας από τους καλύτερους μαθητές μαζί με τον Γιάννη
τον Μπέλλο και τον Λευτέρη Κονοπισόπουλο).
Χειρότερο
από τις δύο μέρες ήταν ο κηδεμόνας. Πήγα κάτι να πω ψελλίζοντας: Μα κύριε
Γυμνασιάρχα.. Οπότε με διέκοψε με μια λέξη ειπωμένη με ηπειρώτικη προφορά:
Ουρίστε, ουρίστε! Έξω!
