Oλο το Hollywood στην παλιά ford

H πορτοκαλί "κυρία" βρίσκεται σε ενα δρόμο στο Δουργούτι και προφανώς εχει ερθει απο τη αμερική. Ο ιδιοκτήτης της λατρης των σταρ του χόλλυγουντ εχει γεμίσει με τα προσωπα τους το πίσω παμπριζ αλλά και τα πλαινά τζάμια.Ετσι και αλλιώς η παλιά φορντ είναι πανέμορφη...

φωτό:Ελενα Μπάστα

Ο Θεμιστοκλής και η ναυμαχία της Σαλαμίνας

Ο Θεμιστοκλής , ο ποιο γνωστός από τους «μαθητές» στο Κυνόσαργες, αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα στην ιστορία της αρχαίας Ελλάδας. Μπορεί ο καθένας να πει, ότι ήταν ένας από τούς κύριους παράγοντες που η Αθήνα έγινε μια τόσο μεγάλη ναυτική δύναμη. Ο Θεμιστοκλής μπόρεσε και είδε το λαμπρό μέλλον που είχε η Αθήνα στην θάλασσα λόγω της θέσης της. Παρά όλες τις δυσκολίες
και τις αντιλήψεις που υπήρχαν σχετικά με το ότι ο στόλος ήταν επίκουρος του στρατού ο Θεμιστοκλής κατάφερε να πείσει τους συμπολίτες του να υποστηρίξουν στο σχέδιο του. Άρχισε το έργο του όταν ήταν άρχοντας συνεπώς και άντρας κάποιας σημασίας, δύο ή τρία χρόνια πριν από την περίφημη μάχη του Μαραθώνα με την ψήφιση απο την Εκκλησία του Δήμου ενός μέτρου πού προέβλεπε την οχύρωση της
Ο Θεμιστοκλής κατάφερε και έμεινε στην ιστορία όχι μόνο ως ένας σπουδαίος πολιτικός αλλά και ως ένας σπουδαίος ναύαρχος. Το 480 π.Χ η Περσική αυτοκρατορία έκανε πάλι εκστρατεία ενάντια στην Ελλάδα. Παρά όλη την γενναία αντίσταση που έφεραν οι 300 Σπαρτιάτες μαζί με τους ελάχιστους συμπατριώτες τους στις Θερμοπύλες ο βασιλιάς της Περσίας Ξέρξης κατάφερε και πέρασε και κινούνταν ενάντια στις υπόλοιπες πόλεις τής Ελλάδας.
Οι Έλληνες παρόλο που φαινόταν πως θα χάνανε αυτόν τον πόλεμο δεν τα παράτησαν, έχοντας μαζέψει τον στρατό τους στον Ισθμό της Κορίνθου προσπαθούσαν να αποφασίσουν που θα αντιμετωπίσουν το στόλο των Περσών.Στο συνέδριο των στρατηγών ο Θεμιστοκλής απέδειξε για άλλη μια φόρα την αξία του όχι μόνο σαν πολιτικός αλλά και ως στρατηγός Θεμιστοκλής υποστήριζε πώς θα ήταν καλύτερα να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στην Σαλαμίνα σε ενα στενό θαλάσσιο πέρασμα που θα εξυπηρετούσε τον στόλο των Ελλήνων ο οποίος ηταν μικρότερος και ευέλικτος. Παρόλο που το σχέδιο του φαινόταν, και ήταν, πιο καλό υπήρχαν αντιπαραθέσεις. Ο Ευρυβιάδης ένας από τους σημαντικότερους στρατηγούς των Ελλήνων δεν υποστήριζε το σχέδιο του Θεμιστοκλή και μέσα στην αντιπαράθεση σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες ο Ευρυβιάδης πήγε να χτυπήσει τον Θεμιστοκλή και τότε ο Θεμιστοκλής είπε το περίφημο <<παταξον μεν, ακουσον δε>>. Το σχέδιο τελικά του Θεμιστοκλή εφαρμόστηκε και το αποτελέσματα ήταν η νίκη των Ελλήνων καθώς τα λίγα και ευκίνητα πλοία των Ελλήνων μπορούσαν να κινηθούν άνετα στο στενό πέρασμα ενώ αντίθετα τα πολλά και δυσκίνητα πλοία των Περσών συγκρούονταν το ένα με το άλλο και βυθίζονταν. Τα 366 πλοία των Ελλήνων κατάφεραν και κέρδισαν τον στόλο των Περσών που ξεπερνούσε τα 600 χάνοντας μόνο 40 στην μάχη σε αντίθεση με τους Πέρσες που χάσανε
πάνω από 200.
Σύντομη περιγραφη της ναυμαχίας

Την ναυμαχια αυτή ακολούθησε η μάχη των Πλαταιών όπου οι Πέρσες δέχτηκαν και την τελική ήττα και ετσι ανατράπηκε η Περσική εισβολή που θα υποδούλωνε ολη την Ελλάδα ........

Παναγιώτης Δρόσος

Πηγές: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ,J.B.Bury Eκδόσεις Καρδαμίτσα
"Περιπλάνηση στο Χωρο-χρόνο" εκπαιδευτικό DVD YΠΕΠΘ
O AΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ βιβλίο της Α Λυκείου

"Ελευθεροτυπια"

35 χρόνια ζωής κλείνει φέτος η "Eλευθεροτυπία".
Ξεκίνησε να εκδίδεται στις 21 Iουλίου του 1975 και υπήρξε η πρώτη εφημερίδα που εκδόθηκε μετά τη μεταπολίτευση καθώς οι υπόλοιπες της εποχής είτε απλά επανεκδόθηκαν μετά τη διακοπή της κυκλοφορίας τους την περίοδο της χούντας είτε δεν είχαν διακόψει την κυκλοφορία τους.

To πρώτο φύλλο της "Ε"

Στην αρχή εμφανίσθηκε ως «η εφημερίδα των 80 συντακτών», με αρχικούς ιδιοκτήτες τον Χρήστο Τεγόπουλο και τον Χρήστο Σιαμαντά, αλλά μετά από τρία χρόνια , ο έλεγχος της εφημερίδας περιήλθε αποκλειστικά στον πρώτο μέσω της «Χ.Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.» και παρέμεινε ως τον θάνατό του το 2006
Τον Νοέμβριο του 1975 κυκλοφόρησε και η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, η πρώτη κυριακάτικη έκδοση απογευματινής εφημερίδας, ενώ από τον Ιανουάριο του 1983 η εφημερίδα άλλαξε το σχήμα της σε tabloid, προσαρμοσμένη στις ανάγκες των
καιρών.
Παρόλο που η Ελευθεροτυπία τοποθετείται ιδεολογικά στην αριστερά, έχει καταφέρει στη μακροχρόνια πορεία της να προβάλει και να καθιερώσει το προφίλ της "αδέσμευτης" εφημερίδας.
Η Ελευθεροτυπία από την αρχή της κυκλοφορίας της μέχρι σήμερα έχει καταφέρει να είναι πάντα στις πρώτες θέσεις της κυκλοφορίας. (Η καλύτερη κυκλοφοριακή περίοδος της εφημερίδας υπήρξε τον Νοέμβριο του 1977, όταν ο μέσος όρος πωλήσεων το μήνα εκείνο έφτασε τα 160.448 φύλλα.)

Να σημειωθεί ότι τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της εφημερίδας τα γραφεία της ηταν στο κέντρο αλλα το 1993 μεταφερθηκε στις εγκαταστάσεις του Νέου Κόσμου ( οπου ήταν και τα τυπογραφεία, τα οποία ομως απο το 2000 βρίσκονται στο Κορωπι)


Έλενα Μπάστα
Αναστασία Τσαμπαλάτη- Βακαλοπούλου

το βιβλιοδετίο..

Επι 20 ολοκληρα χρόνια σέ ένα υπόγειο στην γωνία Ιππάρχου και Πυθέου ο κυριος Δημήτρης μαζι με τους συνεργατες του λειτουργούν αυτό το βιβλιοδετίο.


Παλιά η δουλειά ήταν πάνω στα νομικά ενώ τα τελευταία χρόνια <<δένουμε, κυρίως, βιβλία για κομπιουτερ.....>> μας είπε ο συμπαθέστατος κυριος Δημήτρης...

Σπυριδούλα Κουτρουμάνου

Ο Ναός της Αναλήψεως

Παλαιότερα ήταν ένα οικόπεδο και στις 09/07/73 κτίστηκε ένας προκατασκευασμένος ναός μέσα σε μια νύχτα. Στην παράγκα αυτή τελούταν η Θεία Λειτουργία παράνομα ώσπου 1976 με εντολή του τότε πατριάρχη κτίστηκε ένα παρεκκλήσι. Το 1979 αποφασίστηκε να κτιστεί νέος Ναός και το Φεβρουάριο του ίδιου έτους μπήκαν τα θεμέλια. Τα εγκαίνια του ναού έγιναν το 1998 και ο ναός αφιερώθηκε στον Άγιο Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη, την ανάληψη του Κυρίου και τον Αγιομάρτυρα Μιχαήλ. Εικάζεται ότι στο μέρος που είναι κτισμένος ο Ναός ήταν οι κήποι του Αγιομάρτυρα Μιχαήλ. Μπακνανά το 18ο αι. Την εποχή της τουρκοκρατίας του είπαν να αλλαξοπιστήσει όμως δεν δέχτηκε και έτσι τον κατηγόρησαν πως έκρυβε κάτω από τα κηπευτικά του πυρομαχικά. Τον συνέλαβαν και τον αποκεφάλισαν το 1771 στις στήλες του Ολυμπίου Διός. Προς τιμήν αυτού του Αγίου ονομάστηκε και ένας δρόμος του Νέου Κόσμου Μπακνανά.

Έλενα Μπάστα, Έφη Καμηλάρη, Κωνσταντίνα Γρίβα, Αλεξάνδρα Μάλλιου

(Ευχαριστουμε τον Πάτερ Κωνσταντίνο για τις πληροφορίες που μας εδοσε)

Δουλεύοντας την ψάθα.....

Το πρώτο εργαστήριο βιεννέζικης ψάθας της οικογένειας Βενιζέλου ιδρύθηκε το 1850 στην οδό Πεντέλης και Μητροπόλεως από την κυρία Ελένη Βενιζέλου. Η κυρία Ελένη γνώρισε την τέχνη σε ένα ταξίδι που έκανε στην Αυστρία και αποφάσισε να φέρει σχέδια και υλικά στην Ελλάδα για να πειραματιστεί. Ο ξυλουργός άντρας της την βοήθησε να έρθει σε επαφή με καταστήματα που πουλούσαν και έφτιαχναν έπιπλα.

Μετά τον θάνατο της κυρίας Ελένης, την παράδοση ανέλαβε να συνεχίσει ο γιός της κυρίας Ελένης, Σπυρίδωνας. Ο κύριος Σπυρίδωνας όταν σταμάτησε λόγω της γερμανικής κατοχής η εισαγωγή του φυτού από του οποίου τον φλοιό έφτιαχνε την ψάθα, για να μην χαθεί η τέχνη, χρησιμοποίησε τα χοντρά κορδόνια σε ψαρόκολλα για να έχουν σκληρύνει το πρωί .

Μετά τον Σπυρίδωνα ανέλαβε η κόρη του και ο άντρας της Απόστολος οι οποίοι μέχρι και σήμερα συνεχίζουν να ασχολούνται με την επισκευή, την κατασκευή και την συντήρηση παλιών επίπλων.

Εδώ και μερικά χρόνια στην παράδοση συμμετέχει και η κόρη τους, κυρία Ζωή. Η κυρία Ζωή δεν ασχολείται με αυτό που σπούδασε(γαλλική φιλολογία)’επέλεξε να γίνει ψαθοπλέκτρια γιατί όπως πιστεύει η τέχνη αυτή είναι οικογενειακή «υπόθεση» και αν δεν είχε αποφασίσει να κάτσει στην καρέκλα της «μαθήτριας» όταν είχε έρθει η ώρα το εργαστήρι της οικογένειας Βενιζέλου δεν θα υπήρχε πια. Πιστεύει ότι πηγαίνει κόντρα στο κύμα του «γρήγορου» , του εύκολου, του τυποποιημένου και του βιομηχανοποιημένου και προσπαθεί σεβόμενη την βαριά κληρονομιά των προπαππούδων της , να συνεχίζει την παράδοση με την πατροπαράδοτη τεχνική που κληρονόμησε από εκείνους.

Προσπαθώντας να μου εξηγήσει το αντικείμενο της εργασίας της παρομοίασε τις καρέκλες που υπάρχουν στο εργαστήριο και περιμένουν για την επισκευή τους, με τις κυρίες που καλλωπιστούν. Η κυρία Ζωή θεωρεί ότι κάθε κομμάτι που τελειώνει είναι μοναδικό για αυτήν και η ικανοποίηση που νιώθει αξίζει πολύ περισσότερο από τα χρήματα που παίρνει.

Το εργαστήριο άλλαξε πολλούς τόπους όμως βρήκε την θέση του σε ένα ημιυπόγειο στην οδό Πυθέου και Ζεύξιδος 22.Η εργασία γίνεται σε αυτό στο εργαστήριο χωρίς συγκεκριμένο ωράριο, καθώς η κυρία Ζωή και οι γονείς της θεωρούν τους εαυτούς τους μποέμ δηλαδή δουλεύουν μόνο όταν έχουν καλή διάθεση και καθαρό μυαλό. Το εργαστήρι τους δεν έχει καμία αξιοπρόσεχτη βιτρίνα, ούτε καμιά φανταχτερή πινακίδα, γιατί όπως λέει η κυρία Ζωή «διαφήμιση δεν χρειάστηκαν ποτέ, οι πελάτες έμειναν σταθεροί, γενιές που μεγάλωσαν με την δική τους ψάθα και πάνω απ’όλα είναι φίλοι»

Πηγές: Περιοδικά: Eγώ, Αθηνόραμα, SuperDeco, Σπίτι και ποιότητα ζωής, Αρχιτεκτονικής & διακόσμησης,

Εφημερίδες: η Ελευθεροτυπία,Τα νέα της Αργολίδας,Ο Δημότης της Ανατολικής Αττικής, Η βραδυνή της Κυριακής, Αδέσμευτος, Ακρόπολις, Τύπος της Κυριακής, Αργολίδα, Αναγνώστης Πελοποννήσου.

Χαρά Δρακάκη